Wpisy na blogu marzec-czerwiec 2017 r.

Drodzy Czytelnicy, aby zaoszczędzić Wasz czas, od 2017 r. postanowiłam co pewien czas robić spis wpisów jakie ukazały się na blogu Kancelarii (wiem, że początkowo planowałam robić to co 2 miesiące, ale nie zawsze wszystko wychodzi tak jak sobie to zaplanujemy).

W okresie marzec – czerwiec pisałam o:

  1. nowym rozporządzeniu w sprawie rejestrów prowadzonych przez UPRP
  2. tym do czego ma prawo policjant w postępowaniu dyscyplinarnym
  3. nowym blogu dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów
  4. orzeczeniu Sądu Najwyższego w sprawie terminu wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia alimentów
  5. zmianach w prawie – modyfikacji odpowiedzialności karnej w zakresie niepłacenia alimentów
  6. dniu dziecka a kontaktach z dzieckiem
  7. zmianach w prawie prasowym
  8. nowelizacji art. 209 Kodeksu karnego
  9. o kontaktach z dzieckiem w dniu dziecka
  10. nowych zasadach odpowiedzialności inwestora za zapłatę podwykonawcy wynagrodzenia
  11. zarządzenie wspólnoty mieszkaniowej

Życzę udanej lektury, a kolejne wpisy pojawią się wkrótce. Wiem, że jest okres wakacji, urlopy i te sprawy, ale tutaj na blogu wakacji nie będzie, zbyt wiele mamy zmian w prawie, aby je zlekceważyć.

Nowelizacja art. 209 kodeksu karnego wejdzie w życie w ostatnim dniu maja 2017 r.

Drogi Czytelniku, ostatnio pisałam, że możliwe są zmiany kodeksu karnego w zakresie odpowiedzialności karnej w przypadku niepłacenia alimentów.

Tak się składa, że nowelizacja kodeksu karnego – a dokładnie art. 209 – wejdzie w życie w dniu 31 maja 2017 r., czyli dokładnie dzień przed 1 czerwca, tj. Dniem Dziecka (przypadek? :)).

Po nowelizacji przepis art. 209 kodeksu karnego przewidywał będzie odpowiedzialność karną w przypadku, gdy uchylenie się od obowiązku alimentacyjnego dotyczyć będzie łącznej wysokości powstałych wskutek tego zaległości stanowiących równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych albo jeżeli opóźnienie zaległego świadczenia innego niż okresowe wynosić będzie co najmniej 3 miesiące.

Istotne jest to, że obowiązek alimentacyjny może być określony co do wysokości orzeczeniem sądowym, ugodą zawartą przed sądem albo innym organem albo inną umową.

Kara jaka może zostać wymierzona osobie uchylającej się od obowiązku alimentacyjnego to grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. W przypadku, gdy sprawca czynu określonego w art. 209 § 1 naraża osobę uprawnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, wtedy grozi mu kara grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Czy takie rozwiązanie zwiększy efektywność płacenia alimentów na rzecz osób do tego uprawnionych?

Czas pokaże, jednak należy zwrócić uwagę, że § 4 i § 5 art. 209 kodeksu karnego zawierają pewne rozwiązania pozwalające na uniknięcie kary. Trudno teraz stwierdzić, czy sama karalność czynu, czy kara grzywny, czy kara pozbawienia wolności wymierzona przez sąd (a raczej w wielu wypadkach sama świadomość konsekwencji prawnych uchylania się od obowiązku alimentacyjnego) przyczynią się do efektywnego płacenia należności alimentacyjnych.

Nowy wyrok Trybunału dotyczący umów zw. z kredytem

W dniu 26 lutego 2015 r. Trybunał wydał wyrok (C-143/13) dotyczący odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez rumuński sąd w sporze między kredytobiorcami a bankiem działającym w Rumunii.

Pytanie prejudycjalne związane było z wykładnią art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Zanim wskażę, jaka była odpowiedź Trybunału, podkreślam, że orzeczenie to dotyczyło sporu zaistniałego w Rumunii. Wyrok ten może mieć znaczenie dla polskich kredytobiorców (będących konsumentami) jako że dotyczy interpretacji dyrektywy unijnej, ale zawsze przy ocenie, czy w danym przypadku doszło do naruszenia prawa należy badać konkretny stan faktyczny, a w przypadku umów kredytowych dokładną ich treść.

Trybunał w powołanym wyżej wyroku orzekł, iż:

Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich, jak będące przedmiotem postępowania głównego, wyrażenia „określenie głównego przedmiotu umowy” i „relacja ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług” nie obejmują co do zasady wymienionych w zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem umowach o kredyt rodzajów warunków, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które z jednej strony umożliwiają kredytodawcy pod określonymi warunkami jednostronną zmianę stopy oprocentowania, a z drugiej strony przewidują pobieraną przez niego „prowizję od ryzyka”. Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie tego zakwalifikowania wspomnianych warunków umownych w świetle charakteru, ogólnej systematyki i postanowień rozpatrywanych umów, a także kontekstu prawnego i faktycznego, w jaki wpisują się te umowy.

Wszystkim zainteresowanym sporami z bankami w sprawach umów kredytowych polecam lekturę tego orzeczenia. Jest ono dostępne na stronie internetowej: http://curia.europa.eu/ (wystarczy w wyszukiwarce wpisać sygnaturę orzeczenia: C-143/13).

Zmiana uregulowanych kontaktów z dzieckiem

Kontakty z dzieckiem mogą być uregulowane w wyroku rozwodowym jeśli rodziców dziecka wiązał wcześniej związek małżeński albo orzeczeniu dotyczącym uregulowania kontaktów.

O potrzebie kontaktów rodziców z dzieckiem pisałam już w innym poście – https://blogmlampart.wordpress.com/2014/11/09/kontakty-z-dzieckiem-prawo-i-obowiazek/

Sposób, terminy i miejsca kontaktów wynikają z treści orzeczenia rozwodowego albo wydanego w przedmiocie uregulowania kontaktów z dzieckiem. Co jest zawsze najważniejsze – dobro dziecka. Także jeśli wymaga tego dobro dziecka sąd może zmienić orzeczenie w sprawie kontaktów.

Możliwa jest też zmiana dotychczas ustalonych kontaktów poprzez ich rozszerzenie. Tak będzie, jeśli dziecko będzie chciało częściej lub w większy sposób utrzymywać kontakty z uprawnionym rodzicem.

Przykładowo, jeśli w orzeczeniu w sprawie kontaktów określono, że uprawniony (rodzic) może widywać dziecko jedynie w Święta Wielkanocne, a dobro dziecka wymaga tego, aby kontakty te odbywały się także w Święta Bożego Narodzenia (lub jeden z dni tych świąt) to można wnieść wniosek do sądu o zmianę orzeczenia w sprawie uregulowania kontaktów z dzieckiem (w tym wypadku poprzez rozszerzenie).

W sprawach kontaktów z dzieckiem zawsze najważniejsze jest dobro dziecka, zarówno więc uprawniony, jak i zobowiązany do kontaktów mogą złożyć w sądzie wniosek o zmianę orzeczenia, w którym zostały ustalone kontakty z dzieckiem. Taka zmiana może ułatwić też wykonanie orzeczonych wcześniej kontaktów, jeśli ulegną zmianie okoliczności, w których wydawano wcześniejsze orzeczenie dotyczące kontaktów z dzieckiem. Warto kwestie kontaktów z dzieckiem szczegółowo i precyzyjnie uregulować w orzeczeniu sądowym.