Dzień Radcy Prawnego

W dniu 6 lipca 2016 r. obchodzony jest Dzień Radcy Prawnego. Życzę przede wszystkim wszystkiego najlepszego osobom wykonujących ten zawód 🙂

W tym dniu warto przypomnieć dlaczego warto korzystać z usług radcy prawnego, czyli profesjonalnego pełnomocnika. Osoby wykonujące ten zawód przez lata studiów prawniczych, a następnie najczęściej aplikacji radcowskiej zdobywają niezbędne doświadczenie zawodowe oraz wiedzę konieczną dla wykonywania tego zawodu. Warto korzystać z takiej pomocy w rozwiązywaniu swoich problemów prawnych nawet jeśli w dobie internetu łatwo można znaleźć „porady” na dany interesujący temat (często niekoniecznie przystające do danego stanu faktycznego).

Radca prawny świadczy pomoc prawną przede wszystkim w postaci udzielania porad i konsultacji prawnych, sporządzania opinii prawnych, czy występowania przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika lub obrońcy. Osoba wykonująca ten zawód może udzielać pomocy prawnej np. w sprawach cywilnych, rodzinnych, spadkowych, umów, prawa pracy, czy ubezpieczeń społecznych, a także wielu innych. Od 1 lipca 2015 r. radcowie prawni analogicznie jak adwokaci mogą występować jako obrońcy w postępowaniach karnych. Z kolei od dnia 30 listopada 2015 r. mogą także występować przed Urzędem Patentowym w sprawach uzyskiwania i utrzymywania ochrony znaków towarowych. Radca prawny może też sporządzać poświadczenia odpisów dokumentów za zgodność z oryginałem w zakresie określonym przepisami prawa, czyli np. w toczącym się postępowaniu sądowym.

Trybunał Sprawiedliwości UE o odpowiedzialności przewoźników lotniczych

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 17 września 2015 r. (C-257/14) przyjął, iż:

„Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że problem techniczny taki jak ten w postępowaniu głównym, który wystąpił niespodziewanie i nie jest następstwem nieprawidłowej obsługi technicznej, ani nie został wykryty podczas wykonywania regularnej kontroli, nie mieści się w pojęciu „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.”

To oznacza, że gdy przyczyną odwołania lotu były nieprzewidziane problemy techniczne, przewoźnicy lotniczy zobowiązani są do wypłaty odszkodowania należnego w tej sytuacji pasażerom.

Komunikat prasowy w tej sprawie dostępny jest tutaj:

http://curia.europa.eu/jcms/upload/docs/application/pdf/2015-09/cp150105pl.pdf

Należy pamiętać, że w przypadku naruszenia przez przewoźnika lotniczego postanowień rozporządzenia nr 261/2004 można wnieść do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego skargę, ale po wyczerpaniu procedury reklamacyjnej u przewoźnika.

Świadczenia zastępcze – usługi turystyczne

W poprzedniej części postów poświęconych usługom turystycznym przedstawiona została problematyka reklamacji usługi turystycznej. Aktualnie – w szczególności w czasie końca sezonu urlopowego – przyszła pora na omówienie zagadnienia tzw. świadczeń zastępczych i konsekwencji braku ich dokonania przez organizatora imprezy turystycznej w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa. O świadczeniach zastępczych mowa szczegółowo w art. 16a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz. U. 2014 r. poz. 196).

Przede wszystkim organizator turystyki, który w czasie trwania danej imprezy turystycznej nie wykonuje przewidzianych w zawartej umowie usług, stanowiących istotną część programu tej imprezy, jest zobowiązany wykonać w ramach tej imprezy odpowiednie świadczenia zastępcze. Przy czym podkreślić należy, iż obowiązek ten ciąży na nim bez obciążania klienta dodatkowymi kosztami z tytułu zapewnienia świadczenia zastępczego. Ponadto, jeżeli jakość świadczenia zastępczego jest niższa od jakości usługi określonej w programie imprezy turystycznej, można żądać odpowiedniego obniżenia ceny imprezy.

Z obowiązkiem zapewnienia przez organizatora imprezy turystycznej świadczenia zastępczego związane są też inne zobowiązania. Tak, w przypadku, gdy wykonanie świadczeń zastępczych jest niemożliwe albo klient z uzasadnionych powodów nie wyraził na nie zgody i odstąpił od umowy, to wtedy organizator turystyki powinien zapewnić powrót klientowi do miejsca rozpoczęcia imprezy turystycznej lub do innego uzgodnionego miejsca w warunkach nie gorszych niż określonych w umowie – oczywiście bez obciążania dodatkowymi kosztami (ust. 2 art. 16a ustawy). Co więcej, właśnie w przypadku odstąpienia od umowy przez klienta w sytuacji przedstawionej powyżej organizator turystyki nie może żądać od klienta żadnych dodatkowych świadczeń z tego tytułu. W szczególności organizator nie może żądać zapłaty kary umownej. W takim wypadku klient może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy.

Pewne konsekwencje prawne dla organizatora imprezy turystycznej wiążą się też z niemożnością wykonania świadczenia zastępczego, o którym mowa w art. 16a ust. 2 ustawy. Wtedy to klient może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy. Jedynie w przypadku, gdy niemożność wykonania świadczenia zastępczego jest spowodowania działaniami lub zaniechaniami osób trzecich, nieuczestniczących w wykonywaniu świadczenia zastępczego, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć, albo siłą wyższą to obowiązek naprawienia szkody odpada. Warto wiedzieć jakie przysługują nam prawa w przypadku konieczności zapewnienia przez organizatora imprezy turystycznej świadczeń zastępczych. W przypadku wątpliwości lub chęci uzyskania pomocy prawnej w tym zakresie serdecznie zapraszam.

Reklamacja usługi turystycznej

Często planując swoje urlopy korzystamy z usług turystycznych proponowanych przez biura podróży. Nierzadko zdarzają się przypadki wadliwego wykonania umowy dotyczącej takiej usługi przez organizatora imprezy turystycznej. Jeżeli w trakcie imprezy turystycznej stwierdzimy wadliwe wykonywanie umowy należy niezwłocznie zawiadomić o tym wykonawcę usługi oraz organizatora turystyki w sposób odpowiedni dla rodzaju usługi. Wynika to z treści art. 16b ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz. U. 2014 r. poz. 196). Obowiązek ten powinien też jednoznacznie zostać określony w umowie z klientem.

Niezależnie jednak od zawiadomienia, o którym mowa powyżej, możliwe jest złożenie organizatorowi turystyki reklamacji zawierającej wskazanie uchybienia w sposobie wykonania umowy oraz określenie żądania osoby wnoszącej reklamację (art. 16b ust. 3 ustawy). Reklamacja powinna zostać złożona w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia imprezy.

Należy wiedzieć, iż umowa o świadczenie usług turystycznych powinna określać sposób zgłaszania reklamacji związanych z wykonywaniem usług przez organizatora turystyki lub osobę z nim współpracującą wraz z podaniem terminu zgłaszania takich reklamacji (art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy).

Nowe prawo konsumenta – prawo odstąpienia od umowy – kiedy przysługuje?

Nareszcie przyszedł czas na to, aby przedstawić podstawowe informacje, które przydatne są zarówno dla przedsiębiorców prowadzących sprzedaż na rzecz konsumentów, jak i samych konsumentów nabywających dany towar od przedsiębiorcy. Ustawa ma zastosowanie do umów tradycyjnie zawieranych, ale także tych czynności, które dokonywane są w tzw. e-sklepach.

Przede wszystkim w ustawie określono obowiązki przedsiębiorcy w umowach, innych niż umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość oraz obowiązki przedsiębiorcy w umowach zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość, a ponadto wyraźnie przedstawiono problematykę prawa odstąpienia od umowy. W tym akcie prawnym uregulowano także kwestie związane z umowami dotyczącymi usług finansowych zawieranymi na odległość. Ustawa wprowadza też zmiany w innych przepisach m.in. w kodeksie cywilnym, ale temu zagadnieniu poświęcony zostanie inny post, aby nie wprowadzać zbędnego zamieszania i wszystko po kolei przedstawić.

Dzisiejszy post dotyczyć będzie wyłącznie zagadnienia prawa odstąpienia od umowy. Reszta wkrótce 🙂

Z powyżej wymienionego prawa wynika, iż konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia co do zasady wszystkich kosztów z pewnymi wyjątkami podanymi w dalszej części ustawy (np. gdy konsument wybrał sposób dostarczenia rzeczy inny niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez przedsiębiorcę, to ten ostatni nie musi zwracać konsumentowi poniesionych przez niego dodatkowych kosztów). Na pewno konsument nie ponosi kosztów, które zostały wyczerpująco określone w art. 36 ustawy – czyli np. kosztów dostarczania treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli konsument nie wyraził zgody na spełnienie świadczenia przed upływem terminu do odstąpienia od umowy.

Co ważne – konsument może odstąpić od umowy za pomocą formularza, którego wzór stanowi załącznik nr 2 do nowej ustawy. Oznacza to nic innego, jak jasność oświadczeń, które składamy jako konsumenci. Przedsiębiorcy w tym zakresie będą musieli dostosować wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

Ponadto, termin do skorzystania z prawa odstąpienia od umowy różni się w zależności od tego, czy konsument został poinformowany przez przedsiębiorcę o tym prawie. Jeśli nie, to prawo to wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia upływu 14 dni od dnia zawarcia umowy na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa (czyli 14-to dniowego terminu określonego w art. 27 ustawy, w którym mowa o prawie odstąpienia od umowy).

Należy jednak pamiętać, że prawo odstąpienia od umowy nie dotyczy wszystkich umów, o czym zapomina się często wspomnieć w informacjach podawanych o nowej ustawie. Umowy te wymienione zostały w art. 38 nowej ustawy. Jest to np. umowa w której cena lub wynagrodzenie zależy od wahań na rynku finansowym, nad którymi przedsiębiorca nie sprawuje kontroli, i które mogą wystąpić przed upływem terminu do odstąpienia od umowy, czy też umowa w której przedmiotem świadczenia są napoje alkoholowe, których cena została uzgodniona przy zawarciu umowy sprzedaży, a których dostarczenie może nastąpić dopiero po upływie 30 dni i których wartość zależy od wahań na rynku, nad którymi przedsiębiorca nie ma kontroli, a także umowy zawartej w drodze aukcji publicznej.